^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Słowo o akceptacji i niezwykłej wartości rozmowy

Autor: Katarzyna Brońska
Źródło: http://www.uniwersytetdzieci.pl/

Zaczął się właśnie nowy rok, to wyjątkowy czas do tworzenia nowych postanowień, składania deklaracji czy obietnic dotyczących swojego zachowania na najbliższy czas. Jedną z noworocznych deklaracji, może być decyzja o wprowadzeniu w relacje z dzieckiem aktywnego słuchania, opartego na akceptacji i chęci poznania jego prawdziwych odczuć.

Co to znaczy akceptować?

Akceptacja może być porównana do bezwarunkowej rodzicielskiej miłości. To przyjmowanie dziecka, jego odczuć, przeżyć takimi jakimi są. Bez oceniania, moralizowania, czy korygowania. Osoba akceptowana ma poczucie, że cokolwiek ujawni, nie zostanie odtrącona, osądzona czy też kompletnie niezrozumiana. Na akceptacji buduje się również zaufanie miedzy rodzicem a dzieckiem. Gdy nie istnieje obawa przed odrzuceniem, nawiązuje się silna więź, otwartość i chęć dzielenia się swoimi przeżyciami. Co więcej, dorastanie w klimacieakceptacji pozwala na harmonijne kształtowanie osobowości, naprawianie własnych błędów, aż do osiągnięcia umiejętności przezwyciężania trudności. Czując się akceptowanym, dzieckoo dsłania przed rodzicem o wiele więcej uczuć, przeżyć irozterek, nie dzieje się jednak tak, gdy zaufanie i poczucie akceptacji jest silnie nadwyrężone. Rodzic dając odczuć dziecku akceptację ze swojej strony, sprawia, że zwiększa się u dziecka uznanie samego siebie oraz poprawia samoocena.

Fakt,że rodzice niejednokrotnie odczuwają pełną akceptację w stosunku do swoich dzieci, nie musi oznaczać, że potrafią ją oni mu okazać. Mimo najszczerszych chęci dowartościowania dziecka i okazania mu wspomnianej akceptacji, często rodzice (prawdopodobnie nie świadomie) wysyłają komunikat o zupełnie innej treści, a mato miejsce najczęściej w rozmowach z pociechami.

Akceptacja niewerbalna

Prozaiczna rozmowa, gdyby przyjrzeć się jej z bliska, jest niezwykle ważnym wydarzeniem, spotkaniem dwóch zupełnie różnych osób, które w danej chwili chcą się podzielić nawzajem bardzo cenną rzeczą, mianowicie własnymi odczuciami, spostrzeżeniami, własnym pojmowaniem świata. Ten moment spotkania, często niedoceniany, niesie w sobie wielką wartość terapeutyczną, pomagającą uporać się jednej osobie z własnymi przeżyciami za pośrednictwem drugiej. Gdy ten proces komunikacji przebiega poprawnie obie strony dialogu zazwyczaj odczuwają ulgę, mogąc podzielić się swoimi uczuciami z inną osobą, podzielić, znaczy odciążyć siebie. Dziecko z racji swego etapu rozwojowego o wiele mocniej przeżywa pewne sytuacje, dlatego konstruktywna rozmowa z dorosłym pozwala mu na rozwianie niepokoju i wielu przypadkach na samodzielne rozwiązanie nurtującego je problemu. 

Niestety to właśnie w rozmowach pojawiają się najczęstsze potknięcia w okazywaniu dziecku akceptacji. Zajmując się najpierw niewerbalnymi oznakami akceptacji w rozmowie należy wymienić:

  • Nie wtrącanie się w działalność czy zabawę dziecka. Zawieszenie upominania, poprawiania, korygowania, ustrzegania przed błędami. Gdy dziewięcioletnia dziewczynka maluje obrazek farbkami, należy pozwolić jej robić swoje. Nie udzielać za każdym razem rad by używała mniej wody do rozrabiania farby, by nie łączyła kontrastowych kolorów, bo wtedy obrazek będzie lepiej wyglądał, wreszcie by namalowała coś innego, bardziej ciekawego lub postarała się i namalowała tak staranny obrazek jak siostra. Naturalnym pragnieniem rodziców jest by dzieci uczyły się, nie popełniały błędów, chcą być dumni z osiągnięć swoich dzieci, jednak nadmierna ingerencja w ich pracę może zniechęcić i wręcz utwierdzić dzieci w przekonaniu, że ich praca nie jest akceptowana przez rodziców.

Czytaj dalej:
http://www.uniwersytetdzieci.pl/texts/view/60

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype