^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Korzenie i skrzydła, czyli o autonomii małego dziecka

Autor: Joanna Górnisiewicz
autorem cytowanego wiersza jest Khalil Gibran
źródło: www.dziecirosna.pl

"Wasze dzieci nie są waszymi dziećmi. Są synami i córkami Życia, które pragnie istnieć. Rodzą się dzięki wam, lecz nie z was.I chociaż z wami przebywają, nie należą do was.”

Oto jest. Najpierw takie małe, potem coraz większe. Dziecko. Sprowadziliśmy je na świat. U jednych było to w pełni świadome działanie, lata starań, a u innych niespodzianka, prezent od losu, który oznajmił – już czas, abyście odegrali niezwykłą rolę w życiu tego dziecka i byli jego rodzicami. Czekając na jego narodziny zastanawiamy się: jakie będzie? Jak ja sobie poradzę? Co mogę dla niego zrobić już teraz, aby jego dorosłe życie było satysfakcjonujące?

„Możecie obdarzać je waszą miłością, lecz nie waszymi myślami.

Albowiem mają swoje własne myśli.

Możecie dać schronienie ich ciałom, ale nie duszom.

Albowiem ich dusze zamieszkują dom jutra, do którego nie możecie wstąpić nawet w snach.”

Choć nawet maleńkie dziecko jest istotą autonomiczną, to w swoim rozwoju jest niejako skazane na rodzicielskie wsparcie, ochronę i towarzystwo. Potrzebuje zaspokojenia potrzeb umożliwiających przeżycie, ale do prawidłowego rozwoju niezbędna jest też miłość, poczucie bezpieczeństwa i wiara w to, że dorośli sprostają temu zadaniu. Z czasem dziecko zdobywa umiejętności, które pozwalają mu uniezależnić się od opiekunów.

Już niemowlę potrafi okazać, że jest mu źle, niewygodnie czy nudzi się. Całe swoje niewielkie siły koncentruje na poznawaniu świata – bada go wszystkimi zmysłami. Poznaje swoje ciało i jego możliwości. I choć świetnie wyczuwa emocje opiekunów, jednocześnie powoli odkrywa, że stanowi odrębne JA.

Dwulatek potrafi nazwać swoją odrębność. Wie, jak ma na imię i świadomie używa słów: mój, moje. Coraz częściej z jego ust pada „nie” i jest to słowo ulubione. Ten okres gwałtownej przekory jest jednak niezbędny dla prawidłowego rozwoju.

Trzylatek zaczyna o sobie mówić JA i stosować czasowniki w pierwszej osobie zamiast ogłaszać, że „Kasia idzie”. Psychoanalitycy twierdzą, że w trzecim roku życia ostatecznie powstają zręby przyszłej osobowości człowieka i że wszystko co nastąpi potem, będzie już tylko przekształcaniem tej struktury. Nawet jeśli nie jest to tak do końca prawdą, nie ulega wątpliwości, że pod koniec 3 roku życia ma miejsce przełomowy moment w życiu dziecka – ostatecznie uświadamia sobie ono, że jest bytem oddzielnym, innym, niezależnym. Idzie za tym wzrastająca potrzeba samodzielności, na którą trzeba dziecku pozwolić. Kolejne lata życia to nauka samoopanowania, kontrolowania emocji, szukanie miejsca w społeczności, kształtowanie się samooceny, mozolne budowanie własnej tożsamości.

„Możecie upodobnić się do nich, lecz nie starajcie się, aby one stały się do was podobne.

Albowiem miłość nie cofa się wstecz ani nie ociąga się, by pozostać w dniu wczorajszym.”

Postawy rodzicielskie i ich wpływ na rozwój emocjonalny oraz społeczny dziecka to zagadnienia od dawna zajmujące psychologów. Powstało wiele podziałów i teorii. Jeden z takich podziałów oddziaływania rodziców sprowadza do 6 podstawowych wymiarów. Są to: akceptacja, odrzucenie, autonomia, nadmierne ochranianie, nadmierne wymaganie, niekonsekwencja.

Czytaj dalej:
http://www.dziecirosna.pl/przedszkolak/wychowanie/korzenie_i_skrzydla_czyli_o_autonomii_malego_dziecka.html

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype