^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Miłość jak narkotyk

Źródło: www.zenforest.wordpress.com

Wahania nastrojów, brak koncentracji, zwiększony poziom hormonów, które działają jak amfetamina. Od bycia zakochanym uzależniamy się tak samo, jak od alkoholu albo narkotyków

Stan zakochania figuruje na liście chorób WHO na pozycji F63.9 jako „Zaburzenie nawyków i popędów”, obok piromanii, kleptomanii i patologicznego hazardu. Osoba zakochana nie myśli racjonalnie. Wpada w skrajne nastroje, a jej potrzeba snu zmniejsza się nawet o 2/3. Ręce się pocą i drżą na samą myśl o obiekcie westchnień. Zawęża się pole widzenia. Wzrasta skłonność do ryzyka. Z tego powodu w niektórych amerykańskich hipermarketach w pokojach dla operatorów wózków widłowych wywieszono informację: „Jesteś zakochany? Zgłoś się na najbliższe pół roku do innych prac, nie narażaj klientów i kolegów.” Na pół roku? Tak, bo tyle przeciętnie trwa niebezpieczna dla otoczenia faza ostrego zakochania. 

Jak w filmie

Uzależnionych od stanu zakochania, szukających go intensywnie, jest w XXI wieku więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Zakochanie stało się modne. Najbardziej kasowe komedie romantyczne pokazują kobiety, które przeprowadzają się do ciasnej kawalerki w imię miłości, a także mężczyzn, obsypujących kwiatami swoje ukochane. Seriale, takie jak „Ally McBeal”, „Przyjaciele” czy „Seks w wielkim mieście”, stworzyły pojęcie seryjnej monogamii. Bohaterowie, choć zawsze zakochani na zabój, to jednak co kilka odcinków zmieniają obiekt swych westchnień. Gdy są w związku, to nic innego się dla nich nie liczy. Podejmują szalone decyzje, zapominają o pracy, myślą tylko o zbliżającej się randce. Zapatrzeni w filmowych bohaterów, uważamy, że w naszym związku nie ma miłości, skoro nie unosimy się nad ziemią na samą myśl o ukochanym. Rezygnuje szkoła my i szukamy dalej czegoś potężniejszego. Czegoś, co wmówiła nam pop-kultura. 

To jest szaleństwo

Donatella Marazziti, włoska psychiatra, odkryła podobieństwo między ludźmi, którzy właśnie się zakochali, a tymi cierpiącymi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, np. nałogowi hazardziści, kleptomani. Osoby z obu grup mają we krwi niski poziom serotoniny, tzw. hormonu szczęścia. Towarzyszą im skoki nastrojów, podejmują skrajnie nieracjonalne decyzje, idealizują to, czego pragną (zakochani: obiekt swojej miłości, kleptomani: zwykły drobiazg ze sklepu). Zakochani, tak samo jak neurotycy, mają fiksację na punkcie jednego obiektu, nie potrafią myśleć o niczym innym. „Ten, kto jest zakochany, jest trochę szalony” – mówi Donatella Marazziti. U kobiet, gdy zaczynają się spotykać z nowym partnerem, wzrasta poziom testosteronu, u mężczyzn zaś spada. A więc: my stajemy się bardziej wytrzymałe, gotowe do walki o swój obiekt uczuć. Mężczyźni zaś robią się wrażliwsi i tak rozmowni, jak nigdy. Piszą wiersze i wzdychają do księżyca. Antropolodzy twierdzą, że zakochanie zostało stworzone przez naturę po to, by na świat przychodziły dzieci. Pół roku, bo tyle przeciętnie trwa ostre zakochanie, zwykle wystarcza, by doszło do zapłodnienia. A potem natura pozwala nam „odzyskać rozum”. 

Czytaj dalej:
http://www.artykuly-psychologiczne-online.pomoc-psychologiczna.com/milosc-jak-narkotyk.html

Zjawisko subkultur młodzieżowych w społeczeństwie

Autor: Tomasz Ciećwierz
źródło: www.psychologia.apl.pl

Człowiek jako istota społeczna od zawsze dążył do życia w grupie. Już pierwotne ludy skupione w plemionach dążyły do zapewnienia sobie wzajemnego wsparcia i bezpieczeństwa. Grupa zapewniała również wzajemne zaspokojenie innych potrzeb jak prokreacja, udział w obrzędach plemiennych, które stanowiły istotny element życia jednostki. Człowiek wraz z postępem cywilizacji rozwijał również relacje społeczne.


We współczesnym świecie w dużych zbiorowościach ludzkich stanowiących społeczeństwo istnieją mniejsze, nieformalne grupy określane jako subkultury. Termin ten określa grupę społeczną, która wyraża swoją odrębność podważając powszechnie akceptowane wzory kulturowe. Subkultura negując przyjęte powszechnie przez społeczeństwo wzorce stważa swoją własną, odrębną kulturę, opartą bardzo często na wyznawanej przez ich członków ideologii. Subkultury mogą tworzyć różnorodne grupy społeczne. W każdej z nich członków łączą swoiste, wypracowane w obrębie ich zbiorowości normy czy wyznawane idee. 

W swoim artykule chciałbym skupić się na zagadnieniu subkultur młodzieżowych, analizując czynniki warunkujące ich powstawanie oraz  rolę w życiu młodych ludzi. 

Młodzież wchodząc w świat dorosłych konfrontuje się z wyznawanymi przez nich wartościami, stylem myślenia oraz przestrzeganymi zasadami rządzącymi w społeczeństwie. Czasami znalezienie swojego miejsca w szeroko pojętej zbiorowości okazuje się trudne, bądź mało atrakcyjne. Młodzi ludzie bardzo często są krytycznie nastawieni do otaczającej ich rzeczywistości. Ich egocentryczne nastawienie skłania ich do refleksji nad tym co obserwują i w czym uczestniczą. Postawami często występującymi w tym okresie są idealizm badź nihilizm lub cynizm. Idealizm związany jest z intensywnym pragnieniem dobra. Otaczającą rzeczywistość ujmuje się przez tego rodzaju pragnienia. Idealizm stopniowo przechodzi transformację ustępując pod koniec okresu dorastania realizmowi. 
Nihilizm związany jest z poczuciem bezsensu otaczającego świata. U młodych ludzi postawa ta wywołana może być choćby niepowodzeniami w osobistych sferach życia. Cynizm stanowić może rodzaj prowokacji skierowanej do osób dorosłych, stanowiąc opór przed regułami rządzącymi ich światem. 

W młodych ludziach rodzi się bunt przeciwko wartościom wyznawanym przez dorosłych. Ich rozwijająca się samoświadomość i bogata wyobrażnia prowokuje do poszukiwania własnych ideałów. Młodzi konfrontują się również z własnymi, bardzo niekiedy burzliwymi w tym okresie emocjami. Niechętnie ujawniają je przed osobami dorosłymi obawiając się niezrozumienia, często czując samotność.  Poszukują swojej tożsamości aby zbudować własne „ja”. Rodzina nie stanowi już jedynej bliskiej wspólnoty.

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.psychologia.apl.pl/index.php/czytelnia/psychologicznie/129-zjawisko-subkultur-mlodziezowych-w-spoleczenstwie

Inne spojrzenie na te same sprawy

Autor: Tomasz Ciećwierz
źródło: www.psychologia.apl.pl

Współczesny świat sprawił, że żyjemy w społeczeństwie, które charakteryzuje się zróżnicowaniem odnośnie wyznawanych poglądów czy prezentowanych postaw. Media takie jak telewizja czy prasa  pokazując nam świat i codzienne sprawy przedstawiają go również z określonej perspektywy w której zawarte są określone postawy. 

Każdego dnia w dyskusjach społecznych ścierają się różnorodne stanowiska odnośnie określonych tematów. Scena polityczna to również arena na której prezentowany jest określony światopogląd i miejsce do wzajemnej konfrontacji poglądów. Każdy z nas również wyznaje określone wartości, które nadają sens naszemu życiu i sprawiają, że postrzegamy je tak a nie inaczej. Światopogląd kształtuje nasz stosunek do określonych spraw i problemów, które codziennie obserwujemy w życiu społecznym. Często mamy wrażenie, że sposób w jaki postrzegamy otaczającą nas rzeczywistość jest dany również innym ludziom. Jest jednak inaczej. 

Codzienność życia społecznego konfrontuje nas z postawami i poglądami innych ludzi z którymi możemy się zgadzać lub nie. Jeżeli poglądy i postawy innych są równoważne z naszymi to wzmacnia to poczucie, że nasze myślenie o sprawach w otaczającym nas świecie jest słuszne oraz, że nie jesteśmy osamotnieni w naszych poglądach. Inaczej sytuacja ma się, kiedy inni ludzie nie zgadzają się z nami lub my nie podzielamy ich światopoglądu. Czujemy, że nie możemy znaleźć z tymi osobami wspólnego języka lub oburzają nas ich poglądy dotyczące postrzeganej rzeczywistości. 

Rozbieżność w postawach i brak jednolitych poglądów odnośnie różnorodnych zagadnień społecznych jest przyczyną konfliktów między wieloma środowiskami. W społeczeństwie spory między ludźmi mogą zachodzić między innymi na podłożu politycznym, religijnym, moralnym czy obyczajowym. Doskonałym tego przykładem są choćby organizowane manifestacje i kontrmanifestacje, będące odpowiedzią i przyjęciem przeciwstawnego stanowiska w prezentowanej sprawie. Bardzo często dochodzi między obydwoma grupami do agresji słownej, niekiedy fizycznej. Zachowania te są odpowiedzią na to, że zbiorowości ludzkie nie zgadzają się w konkretnych kwestiach i nie akceptują wzajemnie swoich zajmowanych stanowisk. Nie jest to oczywiście metoda na rozwiązanie sporu, jednak realia pokazują, że takie zachowania niestety często mają miejsce. 

Czy rzeczywistość składa się tylko i wyłącznie z czarno białych odcieni? Z pewnością nie. Większość sporów, która między ludźmi zachodzi bierze się z wzajemnego niezrozumienia. Często oburza nas i denerwuje fakt, że ktoś może myśleć inaczej niż my, mieć inne potrzeby czy wyznawać inne wartości. Nie potrafimy zrozumieć, dlaczego tak się dzieje. Nie umiemy czy może nie chcemy? Może zamiast oceniać postawy i zachowania innych warto spróbować zrozumieć, czemu ludzie różnią się w poglądach. Bardzo często niezrozumienie rodzi się z obawy przed innością. Używając tego pojęcia mam na myśli zachowania, postawy i poglądy, które różnią się od naszych. Obawiamy się tego czego nie znamy. Często lęk sprawia, że nie staramy się poznać przeciwstawnego stanowiska. Wolimy je zaatakować, skrytykować bądź odrzucić. 

Czytaj dalej:
http://www.psychologia.apl.pl/index.php/czytelnia/psychologicznie/138-inne-spojrzenie-na-te-same-sprawy

Jak się komunikować, żeby zostać zrozumianym

Autor: Justyna Sordyl
www.wiecjestem.us.edu.pl 

Kwadrat komunikacji – z czego składa się komunikat

Zgodnie z teorią kwadratu komunikacji każdy komunikat składa się z czterech płaszczyzn:

  • zawartości rzeczowej,
  • wzajemnej relacji,
  • ujawnienia siebie,
  • apelu.

 Zawartość rzeczowa komunikatu - to właśnie ta informacja, która chcesz przekazać osobie, z którą rozmawiasz. W tym artykule zawartością rzeczową są zasady psychologii komunikacji, które Ci przekazuję.

Relacja wzajemna - to stosunek do osoby, z którą rozmawiasz wyrażający się w wypowiedzi, czyli określenie stosunku nadawcy do odbiorcy oraz odbiorcy do nadawcy. To, że napisałam ten artykuł oznacza, że traktuję Ciebie, czytelniku jako osobę oczekującą informacji na temat poprawnego komunikowania się, czyli przypinam Ci rolę „ucznia”. To, że ty czytasz ten artykuł oznacza, iż akceptujesz tą rolę.

Ujawnienie siebie – Każda informacja mówi także zawsze coś o jej nadawcy. Z tej wypowiedzi, możesz się dowiedzieć, że ja – autorka znam język polski, potrafię pisać i posiadam pewną wiedzę dotyczącą komunikacji interpersonalnej.

Apel – Czyli to, do czego chciałbyś nakłonić odbiorcę poprzez swój komunikat. Chęć wywarcia wpływu może być jawna lub ukryta. Poprzez ten tekst, apeluję do Ciebie, abyś w czasie komunikacji spróbował wykorzystać ukazane w tym tekście wskazówki.

Wiesz już z jakich części składa się komunikat. W poniższym tekście dowiesz się jak go tworzyć, tak, aby jak najlepiej przekazać to, co masz do powiedzenia.

Komunikaty typu „Ty” oraz ich konsekwencje

W jaki sposób najłatwiej sabotować swoją rozmowę z drugą osobą? Używając komunikatu typu „ty”. Wyobraź sobie dialog:

  • Wojtek: - Witaj kochanie.  Muszę odwołać nasze dzisiejsze spotkanie. Nie zdążyłem się  nauczyć na jutrzejsze kolokwium, a bardzo mi na nim zależy, więc będę dziś cały wieczór kuć. 
  • Magda: - Wszystko jest dla Ciebie ważniejsze niż ja. Znowu mnie zawodzisz, wcale się dla Ciebie nie liczę. Jesteś bardzo kiepskim chłopakiem, w tamtym roku też w ostatniej chwili dałeś mi znać, że nie pojawisz się na kolacji. Nigdy nie masz dla mnie czasu.

Komunikat typu „Ty” wyraża ocenę drugiej osoby. Mówimy w nim o człowieku, a nie o tym jak jego zachowanie działa na nas. Łatwo w ten sposób urazić drugą osobę, zostać odebranym jako osoba oskarżająca lub robiąca wyrzuty, co u naszego partnera w relacji wywołuje reakcję obronną.

Jakie błędy popełniła jeszcze Magda w swojej wypowiedzi? Co nie miara, użyła:

  • wyolbrzymienia („wszystko jest ważniejsze niż ja”),
  • oceny („jesteś bardzo kiepskim chłopakiem”),
  • zarzutu („nie licz się dla Ciebie”),
  • uogólnienia („Nigdy nie masz dla mnie czasu”),
  • wypominania przeszłości („w tamtym roku też…”).

 Każda z powyższych wypowiedzi prowokuje negatywną reakcję ze strony drugiej osoby. Ma ona ochotę zaprzeczyć wyolbrzymieniu, obronić się przed zarzutem. Może poczuć się poniżona oceną i odwdzięczyć się tym samym, gdy wypomina się jej przeszłe błędy. Uogólnienia wywołają u niej poczucie niesprawiedliwości.

Jak można tego wszystkiego uniknąć?

Komunikaty typu „Ja”

Wystarczy zbudować komunikat wedle kilku zasad:

1)      Zacznij od opisu swoich UCZUĆ. Powiedz, o tym, co ty czujesz w związku z zachowaniem drugiej osoby,
2)      Wskaż KONKRETNE zachowanie drugiej osoby. Unikaj ogólników, odnoś się do konkretnej sytuacji.
3)      Następnie opisz DLACZEGO dane zachowanie Cię rani/przeszkadza Ci. Jakie konsekwencje w związku z nim wynikają dla Ciebie.
4)      Jasno powiedz o tym, czego OCZEKUJESZ na przyszłość.

Komunikaty typu „Ja” są bardzo pomocne zwłaszcza w  sytuacjach konfliktowych. Dzięki  nim można zapanować nad gwałtownymi emocjami i nie wypowiadać słów, które później można by żałować. Komunikaty typu „Ja” mogą wpłynąć na relację wyłącznie w pozytywny sposób.

Jak zareagowałaby Magda, gdyby skorzystała z powyższych wskazówek?

  • Wojtek: - Witaj kochanie.  Muszę odwołać nasze dzisiejsze spotkanie. Nie zdążyłem się  nauczyć na jutrzejsze kolokwium, a bardzo mi na nim zależy, więc będę dziś cały wieczór kuć.
  • Magda: - (1) Jest mi smutno i czuję się rozczarowana tym, że nie spędzimy dzisiejszego wieczoru. (2) Stawiasz mnie przed faktem dokonanym i w ostatniej chwili rezygnujesz ze spotkania. (3) Bardzo cieszyłam się na dzisiejsze spotkanie, długo na nie przygotowywałam i zrezygnowałam z innych planów. (4) Chciałabym, żebyś w przyszłości dokładniej zaplanował czas i nie umawiał się ze mną, jeśli nie jesteś pewny, czy będziesz go miał.

 Jak stać się aktywnym słuchaczem?

W jaki sposób możemy poprawić jakość naszych komunikatów i pokazać drugiej osobie, że ją słuchamy i jesteśmy zainteresowani tym, co mówi?

Czytaj więcej: Jak się komunikować, żeby zostać zrozumianym

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype