^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Niskie poczucie własnej wartości a samospełniające się proroctwo

Autor: Tomasz Kurzydłowski
Źródło: http://www.poczuciewlasnejwartosci.pl/

Twoje przekonania o sobie, innych, świecie

Samoocena a samospełniające się proroctwoWidzisz tą negatywną pętlę samospełniającego się proroctwa?;
© victor zastol’skiy – Fotolia.com

Do wielu sytuacji życiowych podchodzimy już z pewnymnastawieniem umysłowym – czyli z naszymi oczekiwaniami, ukrytymi teoriami osobowości, efektami spostrzegania społecznego, stereotypami – co powoduje, że ze strony innych ludzi spodziewamy się określonych zachowań (Manstead i Hewstone, 2001; Wren, 2005).

Istnieje bardzo wiele zjawisk opisujących spostrzeganie społeczne, czy relacje międzyludzkie. Jednym z nich jest samospełniające się proroctwo, które ma szereg konsekwencji – czasami dysfunkcjonalnych i powodujących stygmatyzację…
Szerzej opisałem ten mechanizm i klasyczne eksperymenty psychologiczne Roberta Rosenthala z nim związane w artykule „Samospełniające się proroctwo” – zachęcam do przeczytania.

Samospełniające się proroctwo (przepowiednia)

Samospełniające się proroctwo działa tak, że przekonania na temat innej osoby sprawiają, że podejmuje ona działania, które spełniają początkowe oczekiwania (Wren, 2005)!
Jeśli sądzę, że moje szczury są głupie, to one zachowują się w sposób potwierdzający moje przeświadczenie.
Jeśli sądzę, że uczniowie są wybitni, to oni zachowują się w sposób potwierdzający moje przeświadczenie (zobacz artykuł Samospełniające się proroctwo).

Samospełniające się proroctwo jest także mechanizmem podtrzymującym poczucie własnej wartości (samoocenę) na stałym poziomie. Za pomocą niego działa samoocena (Wojciszke, 2013). W tym wypadku jest (fałszywym) przekonaniem na temat siebie, które powoduje, że osoba rzeczywiście MYŚLI, ODCZUWA, POSTĘPUJE w określony sposób – potwierdzając zwrotnie swoją niską, niepewną czy niestabilną samoocenę.

Szczególnie te zjawisko nie sprzyja nam,
gdy podtrzymuje niskie mniemanie o sobie.
Jeśli sądzę o sobie, że nie dam rady poprawnie wykonać jakiegoś zadania lub czynności – to zachowuję się tak, że rzeczywiście uzyskuję mierny rezultat.

Poczucie własnej wartości a samospełniające się proroctwo

Wzorzec działania samospełniającego się proroctwa, wywodzi się z przekonań / oczekiwań (zaś one mają źródło w osobowości, przeszłych doświadczeniach), np. „Nie wierzę w swoje możliwości”, „Nie akceptuję swojego wyglądu”, „Jestem nieciekawa”, itd.

Wygląda to następująco:

1) Masz (błędne) oczekiwania / przekonania o sobie ;

2) W związku z tym zachowujesz się wobec siebie / w różnych sytuacjach zgodnie ze swoją postawą – nieświadomie wpływasz na innych / na sytuację swoim zachowaniem werbalnym i niewerbalnym;

3) Osoby zachowują się tak, jak tego oczekujesz – po prostu reagują na twoje oczekiwania i zachowanie wobec nich.
Albo Twoje postępowanie wobec siebie potwierdza wstępne oczekiwania / przekonania;

4) W efekcie potwierdzasz niskie mniemanie o sobie – utrzymujesz swoje niskie, niepewne, czy niestabilne poczucie własnej wartości!

Prześledźmy efekt samospełniającego się proroctwa na przykładzie osoby z niskim poczuciem własnej wartości. Taka osoba często ma tendencyjne (błędne) i pesymistyczne nastawienie wobec siebie. Podczas próby wykonania jakiegoś zadania mówi do siebie (myśli automatyczne), np. nie uda mi się, tylko się ośmieszę, inni zrobią to lepiej, nikt tego nie doceni, itd. – …i sama sabotuje swoje działania!

Czytaj dalej:
http://www.poczuciewlasnejwartosci.pl/niskie-poczucie-wlasnej-wartosci-a-samospelniajace-sie-proroctwo

Co to jest poczucie własnej wartości?

Autor: Tomasz Kurzydłowski
Źródło: http://www.poczuciewlasnejwartosci.pl/

„Słownik psychologii” wyjaśnia, że poczucie własnej wartości (inaczej samoocena) jest to „postawa wobec siebie lub własna opinia na swój temat czy też ocena samego siebie (…)”(Colman, 2009). Zwięźle przedstawił samoocenę Piotr Oleś (2009), pisząc, że jest to odpowiedź na pytanie „jak się czuję z tym, kim jestem?”.

Samoocena dotyczy więc obszaru najbliższego – związanego z Ja – co Ja myślę opoczucie własnej wartościsobie, jak Ja czuję się ze sobą. Dlatego nic dziwnego w tym, że źródłem Twojej samooceny są dziedziny życia, które Ty uznajesz za istotne. Szczególnie mogą to być te związane z wyglądem, z relacjami z innymi, z poczuciem własnej skuteczności. Oprócz dziedzin życia,samoocenę tworzą, przyjęte przez Ciebiewartości społeczne, oraz ocenianie siebie przez porównywanie z innymi(Franken, 2005).

Jakie są charakterystyki osób o niskiej i wysokiej samoocenie? Czym tak się różnią, że prawdopodobnie większość z nas chciałaby mieć wysoką, pewną i stabilną w czasie samoocenę? Badań w literaturze przedmiotu jest mnóstwo i na ich podstawie można przedstawić poniższy opis (Fila-Jankowska, 2009; Franken, 2005; Oleś, 2009; Wojciszke, 2004; Wojciszke i Doliński, 2008).

Osoba z niską samooceną może mieć poczucie wszechogarniającej beznadziejności, przejawia znaczne poczucie winy i wstydu. Nie zna dobrze swoich słabych i mocnych stron. Gorzej radzi sobie z wyzwaniami, problemami, krytyką i stresem. Dlatego woli unikać ryzyka i częściej myśli o swoich niedostatkach a porównania z innymi wywołują u niej emocje negatywne.

Czytaj dalej:
http://www.poczuciewlasnejwartosci.pl/

Nie należy dzieci...

8 sposobów, aby twoje dziecko było pewne siebie

Autor: Joanna Rokicka
Źródło: http://www.edziecko.pl/

Wysoka samoocena to paszport dziecka do psychicznego i społecznego szczęścia. To fundament jego dobrego samopoczucia i klucz do sukcesu w dorosłym życiu.

Pamiętajmy, że źródłem zdrowej pewności siebie dziecka są głównie rodzice. To, jakie zdanie ma maluch na swój temat wpływa na jego zachowanie. Gdy dziecko lubi siebie i czuje się wartościowe rzadziej ma problemy z zachowaniem. Nie oznacza to, że masz wychować aroganta czy narcyza - raczej pokazać mu i podkreślić jego mocne punkty oraz pracować nad słabszymi.

Ulecz problemy z przeszłości, jeśli je masz. Pamiętaj, że dobra samoocena to rzecz nabyta, a nie odziedziczona i masz wpływ na to, jaką będzie miało twoje dziecko. Nie obwiniaj za bardzo swoich rodziców, prawdopodobnie starali się być najlepszymi rodzicami jakimi potrafili. Ułóż listę zachowań rodziców, które zwiększały twoje poczucie własnej wartości i takie, które je obniżały. Staraj się przełamać te negatywne scenariusze.

Bądź pozytywnym zwierciadłem swojego dziecka

Pokazuj dobre emocje, chwal i doceniaj, aprobuj. Dziecko przegląda się w twoich reakcjach na swoje zachowanie jak w lustrze. Jeśli jego potrzeby i opinie są dla ciebie ważne, ono samo też tak będzie się czuło. Pamiętaj, że dziecko kocha się za to kim jest, a nie jakie ma sukcesy na koncie i jak bardzo można się nim pochwalić.

Baw się z dzieckiem

Dzięki zabawie poznajesz je i siebie samego. Przekazujesz malcowi komunikat "Jesteś wart mojego czasu i uwagi, jesteś wyjątkowy". Nie traktuj tych chwil jako obowiązku, ale inwestycję w dobry rozwój twojego malucha. Pozwól mu wymyślić czy wybrać rodzaj zabawy. Na zmęczonych i zestresowanych rodziców wspólny śmiech w towarzystwie dziecka zadziała też terapeutycznie. Skorzystają na tym obie strony.

Pomóż mu odkryć jego talent

Gra na instrumencie, taniec, sport a może majsterkowanie? Każde dziecko ma w sobie jakieś zdolności, smykałkę do czegoś, co warto odszukać i wykorzystać w budowaniu jego dobrego samopoczucia. Możesz stworzyć w domu waszą własną Wall of Fame, czyli  Ścianę Sławy, na której będziesz prezentować jego osiągnięcia - namalowaną laurkę, kolejny stopień harcerski, medal sportowy czy puchar "Dla najlepszego brata na świecie". Każdy jest w czymś dobry i powinien to wiedzieć.

Naucz dziecko pokazywać, a nie tłumić emocje

W ten sposób dowie się, że ma prawo do swoich prawdziwych uczuć. Nie zawsze musi być "pod linijkę", jak każdy może mieć gorszy dzień, czegoś nie lubić, z czymś się nie zgadzać i nadal jest kochane i akceptowane. Nie znaczy to, że może wpadać w furię z byle powodu - gdy coś mu się nie spodoba albo będzie nie po jego myśli.

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.edziecko.pl/male_dziecko/56,79340,10128493,8_sposobow__aby_twoje_dziecko_bylo_pewne_siebie.html

Mądre wychowanie dziecka: jak zadbać o jego rozwój i samodzielność

Autor: Ewa Dziewierz
Źródło: miesięcznik "M jak mama"
http://www.mjakmama24.pl/

fot.: materiały prasowe

Efekt Rosenthala

Efekt Rosenthala dowodzi, że często zachowujemy się i działamy tak, jak wmówią nam inni. Aby nauczyć dziecko odporności na sugestie otoczenia, warto budować w nim poczucie własnej wartości. Dzięki temu wyrośnie na pewnego siebie dorosłego.

Wychowanie dziecka to jedna z najtrudniejszych sztuk. Ciągle zastanawiasz się w jaki sposób postępować z dzieckiem, by stało się ono grzeczne, a w przyszłości samodzielne i "wyszło na ludzi". Najważniejszym jest wyraźne stawianie granic. Rozwój dziecka to bardzo burzliwy i jednocześnie dynamiczny proces. Dziecko ciągle nas sprawdza i wciąga niczym gąbka zewnętrzne wzorce. Oto sprawdzone metody wychowawcze, które wspierają rozwój dziecka i sprawiają, że dziecko wyrośnie na porządnego człowieka.

By wychowanie dziecka było właściwe, trzeba znać etapy rozwoju dziecka i do nich dostosowywać metody wychowawcze. Dziecku trzeba stawiać granice. Tak, by wiedziało, co mu wolno, a czego nie, co jest dobre, a co nie do zaakceptowania. Trzeba to robić konsekwentnie, by mogło się szybko nauczyć, że coś jest np. niebezpieczne, ale i z wyczuciem, stosownie do jego umiejętności i etapu jego rozwoju. W przeciwnym wypadku może się zdarzyć, że zabijesz w nim naturalną chęć uczenia się, zdusisz w zarodku instynkt poznawania świata, stłamsisz potrzebę rozwoju.

Wychowanie dziecka: dziecko powinno znać swoje granice

Raczkuje sobie Kubuś po domu, wszystko chciałby obejrzeć, bo wszystko go ciekawi – a tu blokada, tam ochraniacz, zaślepka, a na końcu bramka. I tak ma szczęście, bo jego kolega Kacper siedzi w kojcu i na pamięć zna już smaki wszystkich zabawek. A Julcia kiwa się w leżaczku do melodyjki, którą mogłaby zanucić obudzona o każdej porze nocy i dnia. To wszystko dla ich dobra, dla ochrony i bezpieczeństwa. Bo dziecko musi mieć stawiane granice. Żeby rodzice mogli być spokojni. A raczej, żeby mieli święty spokój. Granice są dobre, ale nie stawiane w nadmiarze. Zagroda lub kojec może chronić do pewnego momentu, ale gdy jest wielkości niewiele większej niż szkrab, a szkrab już raczkuje albo chodzi, należy mu się więcej wolności. Nie zamykaj dziecka w więzieniu, bo będzie nieszczęśliwe, a i tak może zrobić sobie coś złego czy wymknąć się. Nie obijaj całego domu poduszkami, bo nie wszędzie na świecie będzie tak miękko, a lądowanie może być naprawdę twarde. Zabezpieczenia na okna, bramki na schody, zaślepki na gniazdka są jak najbardziej potrzebne; blokady na szafki i osłony na narożniki – na niektóre; ochraniacze na łóżeczko – niekoniecznie. Wyznacznikiem niech będzie życie i zdrowie dziecka, w dalszej kolejności weź pod uwagę wartość finansową i sentymentalną przedmiotów, które chcesz chronić, a dopiero na końcu swoją wygodę. Chroń przed dużymi upadkami, a pozwól na mniejsze. Sparzony paluszek, rozbite kolanko to konieczne elementy rozwoju. I nie zdawaj się tylko na mechaniczne ograniczenia i elektroniczne gadżety – staraj się jak najczęściej być przy dziecku, gdy poznaje otoczenie, asekuruj, gdy wędruje po domu. Elektroniczna niania czy fotelik z pozytywką nie zastąpią cię w opiece nad dzieckiem.

Wychowanie dziecka: nie ograniczaj ciekawości dziecka

Mateuszek bardzo lubi książki. Naprawdę jest nimi zainteresowany. Chciałby je dotykać, kartkować, rzucać nimi i stukać, miąć kartki. Chętnie też pooglądałby obrazki i w końcu zainteresowałby się pewnie tymi małymi,czarnymi znaczkami, które są na każdej stronie. Ale gdy sięga po jakiś egzemplarz, tata mówi: – Dostaniesz książkę, ale najpierw musisz umieć właściwie się z nią obchodzić. Jak będziesz duży i pójdziesz do szkoły, dostaniesz swój pierwszy elementarz. Wtedy pani nauczy cię czytać. No cóż, w końcu Mateusza zainteresowały bakugany i ruchome obrazki na ekranie telewizora. Kiedy widzisz, że dziecko coś ciekawi, stwórz mu warunki, by mogło to poznać na swój sposób. Niech „dorosłe” książki, których ci szkoda oddać na pastwę poznawczej pasji dziecka, ogląda razem z tobą, a dla malca kup książeczki z plastiku czy twardego kartonu i takie do kolorowania, po których może mazać bez przeszkód. Kiedy malec na spacerze chce zbierać liście czy kamyki – niech to robi. Rączki można wyczyścić nawilżaną chusteczką, ciuszki wyprać.

Wychowanie dziecka: ucz dziecko samodzielności

Czytaj dalej:
http://www.mjakmama24.pl/male-dziecko/rozwoj-i-wychowanie/madre-wychowanie-dziecka-jak-zadbac-o-jego-rozwoj-i-samodzielnosc,163_2237.html?&page=0

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype