^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Spór o wybór

Autor: Jolanta Kłusek

Życie człowieka od samego początku opiera się na działaniu. To, co początkowo nieuświadamiane i pozornie niecelowe – z czasem ulega zmianie.

Część naszych poczynań jest zdeterminowana biologiczną koniecznością – musimy oddychać, jeść, spać...Czynności biologiczne są priorytetowe bo decydują o naszym życiu lub śmierci.

Inna aktywność podlega normom prawnym i obyczajowym – robimy coś lub tego nie robimy z obawy przed konsekwencjami. Trudno sobie wyobrazić byśmy zaprzestali np. płacenia podatków. Jeśli się zdecydujemy zadrzeć z fiskusem to możemy być pewni bolesnych konsekwencji.

Zachowania konieczne łatwo zrozumieć -  im bardziej dotkliwe są konsekwencje niewykonania czegoś tym większe prawdopodobieństwo, że to zrobimy.

Sprawa komplikuje się przy analizie motywacji towarzyszącej działaniom podejmowanym z wyboru. W ich przypadku brak presji płynącej z zewnątrz..

Część badaczy twierdzi, że człowiek wybiera to, co wyjątkowe (Józef Kozielecki). Inni, że to co powszechne – np. Robert Cialdini. Jeszcze inni, że wybieramy to co łatwo dostępne (np. Mary Winell) a jeszcze inni,że to co ważne (John Atkonson).

Najpopularniejszy model wyjaśniający podejmowanie działań z wyboru opracował przywołany wcześniej John Atkonson. Uważa on, że na rozpoczęcie działań mają wpływ czynniki sytuacyjne -

wartość celu oraz oczekiwania jakie łączą się z jego osiągnięciem. Natomiast wytrwałość, z jaką dążymy do osiągnięcia celu wynika z cech indywidualnych, osobowych każdego człowieka – np. z temperamentu.

Zdaniem badaczy problemu struktura wyborów jest  chaotyczna i często sprzeczna. Oczywiście – nie zdajemy sobie z tego sprawy. Wybieramy nie wyobrażając sobie nawet do końca tego, co chcemy osiągnąć. Głębsza analiza własnej motywacji wymaga wysiłku, znalezienia odpowiedzi na wiele pytań, starannego planowania. Przewidywania  w naszych działaniach obecności innych ludzi, zdarzeń i okoliczności.

Skoro nam – dorosłym proces dokonywania wyboru sprawia tyle trudności nic dziwnego, że aktywność nastolatków na tym polu ograniczamy do minimum. Łatwiej zorganizować im codzienność w oparciu o nakazy i zakazy. Komunikaty są proste, czytelne, nie angażują naszego czasu i nie zmuszają do szukania argumentów przemawiających „za” lub „przeciw”.

Zapominamy, że sztuki dokonywania wyborów należy się uczyć stopniowo jak każdej innej umiejętności. . Młody człowiek nie przygotowany do wybierania celu, określania rodzaju aktywności oraz przewidywania konsekwencji będzie miał problemy z samorealizacją i funkcjonowaniem w samodzielnym życiu. Nie będzie potrafił uczyć się na błędach

Jeśli natomiast w procesie wychowania zezwolimy na wybieranie przez nastolatka celu lub działania stopniowo zwiększając stopień trudności , oczekując równocześnie by potrafił uzasadnić Dlaczego? Kiedy? Jak? - wypuścimy w dorosłe życie osobę posiadającą poczucie wpływu na rzeczywistość. Człowieka, który będzie umiał nazywać cele, dokonywać wyboru i dążyć do jego realizacji.

JAK UCZYĆ DOKONYWANIA WYBORU?

–  OCZEKUJ, ŻE DZIECKO MÓWIĄĆ O TYM,CZEGO PRAGNIE (STAN IDEALNY) UWZGLĘDNI MOZLIWOŚCI (STAN REALNY),
–  NIECH OKRESLI CEL – NIE TYLKO TO CHCE OSIĄGNĄĆ (REZULTAT KONCOWY) ALE NIECH OKRESLI JAK TO ZROBI,NIECH ZAPLANUJE DZIAŁANIA,
– DOPILNUJ, ABY NIE PLANOWAŁO ZBYT DUŻO NARAZ (SYSTEMATYCZNIE PRZECENIAMY ILOŚĆ RZECZY,KTÓRYCH JESTEŚMY W STANIE DOKONAĆ),
–  OCZEKUJ PRZEJĘCIA PRZEZ DZIECKO ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA JEGO DĄŻENIA,
–  POMÓŻ DZIECKU W TWORZENIU  ALTERNATYWNYCH ROZWIAZAŃ,
– UCZ DZIECKO BY W FAZIE REALIZACJI CELU BYŁO OPTYMISTĄ ALE W TRAKCIE DOKONYWANIA WYBORU – REALISTĄ.                                                                                                      

II sympozjum Akademii Rodzinnej Humanitas

PROGRAM

 

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype