^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

DYLEMATY- Granice samodzielności dziecka Cz.I

Autor: Aleksandra Karasowska

- Na nic mi nie pozwalacie! Wszystkie moje koleżanki chodzą na imprezy i wracają kiedy chcą! A ja co- o dziesiątej, kiedy dopiero zaczynam się bawić! Traktujecie mnie jak jakieś dziecko, a przecież ja mam już 16 lat. 
- Ależ córeczko, ty masz dopiero 16 lat i my jesteśmy za ciebie odpowiedzialni! Nie chcemy, żeby stało ci się coś złego. Poza tym my w twoim wieku w ogóle nie chodziliśmy na dyskoteki, tylko uczyliśmy się. 
- Nienawidzę was! Przez was stracę wszystkich znajomych!
 

Ta rozmowa odbyła się w moim gabinecie. Była bardzo burzliwa, pełna emocji, pojawiły się też łzy. Rodzina przyszła po pomoc, ponieważ konflikty dotyczące samodzielności dorastającej córki stały się na tyle poważne, że dziewczyna podjęła próbę ucieczki z domu. Podobne sytuacje zapewne rozgrywają się w wielu domach, w których mieszkają nastoletnie dzieci. Rodzice zadają sobie pytanie: na co pozwolić dziecku i gdzie postawić granice? 
Przygotowując ten artykuł zastanawiałam się jaki ma być jego cel. Na pewno nie leży w moich kompetencjach rozstrzyganie, na co można dziecku pozwolić, ponieważ takie decyzje mogą podjąć tylko osoby odpowiedzialne za jego wychowanie. Natomiast chciałabym się podzielić z Czytelnikiem moimi przemyśleniami i doświadczeniami z wychowania własnych dzieci oraz z pracy z rodzicami. 

Potrzeby dziecka 

Na kwestię samodzielności dziecka warto spojrzeć z punktu widzenia potrzeb dziecka, a także zadań rodzica. Dziecko w swoim rozwoju przebywa drogę od stanu całkowitej zależności od otoczenia ( w niemowlęctwie) do stanu dojrzałości i dorosłego życia. Potrzebuje bezpiecznej przestrzeni do eksperymentowania, trenowania nowych umiejętności , próbowania swojej siły i niezależności. Aby dojrzeć, musi podejmować własne decyzje i ponosić ich konsekwencje, doświadczyć satysfakcji z odniesionych sukcesów a także goryczy porażek. W ten sposób buduje poczucie własnej kompetencji i uczy się odpowiedzialności za siebie. Do rodziców należy stworzenie mu bezpiecznej przestrzeni, poprzez stawianie rozsądnych granic i powstrzymywanie niewłaściwych, niebezpiecznych zachowań. To zadanie staje się szczególnie trudne, gdy dziecko wkracza w okres dojrzewania. Nastolatki kwestionują przekonania i wartości rodziców, a także stawiane przez nich granice. Rodzice, poddani takiej presji często tracą poczucie pewności i popełniają błędy. 

Granice zbyt sztywne 

W rodzinie, która zgłosiła się po pomoc, granice ustalone przez rodziców były zbyt sztywne. Problem stanowiły nie tyle same godziny powrotu córki do domu, ile postawa rodziców, którzy odgórnie ustalali zasady, nie dając córce żadnego pola do negocjacji. Dziewczyna była bardzo rozżalona. Uważała, że skoro dobrze się uczy, wykonuje swoje obowiązki i w ogóle zachowuje się odpowiedzialnie, rodzice powinni to docenić i dać jej więcej wolności. Ich dyrektywna postawa spowodowała narastanie buntu- w końcu zdesperowana córka została na noc u koleżanki, nie informując o tym rodziców. W ten sposób pokazała im, że potrzebuje innego traktowania. 

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.psychologia.edu.pl/czytelnia/61-remedium/681-dylematy-granice-samodzielnosci-dziecka-cz-i.html

Nastolatki oddalają się od rodziców

Autor: Bogusław Włodawiec

Przygotowując się do dorosłego życia, nastolatki stopniowo oddalają się emocjonalnie od rodziców. Coraz większe znaczenie natomiast mają dla nich kontakty z rówieśnikami. Mają swoje tajemnice, którymi chętniej dzielą się z przyjaciółką niż z mamą. Proces ten jest zgodny z naturą - to przecież wśród rówieśników spędzą większą część swojego życia i wśród nich powinny, w odpowiednim czasie, znaleźć sobie najbliższą osobę, z którą założą nową rodzinę. Maleje wtedy autorytet rodziców, rośnie natomiast autorytet kolegi lub starszego brata.

Nauka samodzielności

Wychowanie dzieci polega m.in. na stopniowym przygotowywaniu ich do samodzielności i niezależności. Gdy dziecko kończy 18 lat, staje się dorosłym człowiekiem i z tą chwilą kończy się władza rodzicielska nad dzieckiem. Warto o tym pamiętać, zawczasu przygotowując się do tego momentu. Dziecko powinno mieć pewien zakres samodzielności, adekwatny do jego wieku i możliwości, tak, by mogło uczyć się ponoszenia odpowiedzialności za swoje decyzje. Stopniowo zwiększając zakres samodzielności dziecka i kontrolując sposób korzystania z nabytej wolności przygotowujemy się do chwili, gdy młody człowiek stanie się odpowiedzialny sam za siebie.

Z pewnością wszyscy odpowiedzialni rodzice chcieliby, by ich dziecko w dorosłym życiu podzielało ich wartości i kierowało się nimi. Obawa przed samodzielnością dziecka wiąże się często z wątpliwościami, czy dziecko będzie umiało dokonywać właściwych wyborów. Stąd jak najwcześniej powinniśmy uczyć dziecko cenionych przez nas wartości, za pomocą własnego przykładu, nagradzając właściwe zachowania, poprzez perswazję, wyjaśnianie sensu stawianych wymagań, ale także - stosując właściwe formy przymusu.

Fazy rozwoju moralnego

Psychologia wychowawcza uczy, że są trzy fazy rozwoju moralnego dziecka [1]. Pierwsza z nich, faza heteronomii norm moralnych, polega na tym, że dziecko nierzadko przestrzega zasad nauczanych przez rodziców jedynie z obawy przed karą (nb. niektórzy ludzie do końca życia pozostają w tej fazie rozwoju moralnego). Rodzice przekonują się wtedy, że nawet wielokrotne, cierpliwe i szczegółowe wyjaśnianie upartemu przedszkolakowi, czym są bakterie chorobotwórcze i dlaczego należy myć ręce, może nie wystarczyć, by skłonić go do umycia rąk przed obiadem, natomiast zagrożenie klapsem działa szybko i skutecznie. W tej fazie życia normy moralne są narzucane pod przymusem, zaś bliska więź emocjonalna z rodzicami powinna stopniowo doprowadzić do ich uwewnętrznienia.

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.psychotekst.pl/artykuly.php?nr=146

Młodzież w obliczu kryzysu psychologicznego

Autor: Joanna Dymecka

Wśród kryzysów najbardziej charakterystycznych dla wieku dorastania są: 

  • przechodzenie z opiekuńczego domu rodzinnego do bardziej samodzielnego stylu życia i podejmowanie ról typowych dla człowieka dorosłego, 
  • problemy emocjonalne związane z dorastaniem i przemianami biologicznymi, 
  • trudności związane z dorastaniem społecznym, 
  • przemiana osobowości, 
  • kryzys własnej tożsamości (Płużek, 2006).


W dążeniu młodego człowieka do dojrzałości pojawiają się następujące wymagania, których spełnienie pozwala na ukształtowanie się dojrzałej osobowości, a które mogą również doprowadzić do sytuacji kryzysowej: 

  • konieczność zaangażowania się w jakąś dziedzinę życia (najczęstsze źródła kryzysu z tym związane to: nieumiejętność dokonania wyboru najważniejszej dziedziny życia, nieumiejętność bycia radykalnym i wybieranie "bylejakości", brak rozumienia siebie i innych); 
  • postawa dialogu w kontakcie z innym człowiekiem (źródła kryzysu w tym postulacie dojrzałości to: nieumiejętność wypracowania postawy szacunku wobec drugiego człowieka, nieumiejętność doświadczania własnej wartości i godności); 
  • dojrzałość emocjonalna (najczęstsze kryzysy emocjonalne to: nieumiejętność uporania się z nagromadzonymi silnymi emocjami - agresją, lękiem, zniechęceniem, poczuciem winy, doświadczanie własnej słabości, bezsilności, rozpamiętywanie własnych niepowodzeń, nieumiejętność zaakceptowania swoich ograniczeń); 
  • dojrzałość filozofii życia (źródła kryzysu sensu życia to: zaniedbanie w realizowaniu centralnej wartości, odrzucenie wartości centralnych) (Płużek, 2006).


Młodzież w wieku dorastania oprócz charakterystycznych dla tego wieku kryzysów rozwojowych może przeżywać również kryzysy sytuacyjne. Wśród stresorów powodujących kryzys u dzieci i młodzieży wyodrębnia się: 

  • łagodne stresory, np. zerwanie z dziewczyną lub chłopakiem, zmiana szkoły, kłótnie rodzinne, 
  • umiarkowane stresory, np. narodziny rodzeństwa, przewlekłe nieporozumienia między rodzicami, 
  • ciężkie stresory, np. rozwód rodziców, nieoczekiwana ciąża, przewlekła zagrażająca życiu choroba rodzica, 
  • skrajne stresory, np. incydent przemocy fizycznej lub seksualnej, śmierć jednego z rodziców, powtarzająca się przemoc, 
  • katastroficzne stresory, np. śmierć obojga rodziców (Badura-Madej, 2004).


Typowe reakcje na stres wśród młodzieży w wieku dorastania to: 

  • objawy psychosomatyczne (wysypka, zaburzenia trawienia) 
  • bóle głowy, 
  • zaburzenia apetytu oraz snu, 
  • hipochondria, 
  • zaburzenia menstruacji, 
  • pobudzenie lub spadek poziomu energii, 
  • apatia, 
  • spadek zainteresowania płcią przeciwną, 
  • brak odpowiedzialności 
  • zachowania przestępcze, 
  • rezygnacja z usamodzielnienia, 
  • trudności w koncentracji uwagi, poczucie winy, 
  • lęk przed stratą, 
  • gniew na niesprawiedliwość losu, 
  • tendencja do obwiniania innych za negatywne wydarzenia 

Pełna treść artykułu znajduje się na stronie: 
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=533

Depresja młodzieńcza

Autor: Robert Maliński

Poszukując przyczyn depresji młodzieńczej autorzy wspomnianego podejścia skupiają się na problematyce dojrzewania, zarówno w jej obszarze biologicznym jak i psychologicznym, upatrując jej źródła w przemianach rozwojowych, stanowiących istotę dorastania. Przemiany te przebiegają w tym okresie w sposób bardzo gwałtowny. Rozpoczynają się w obszarze biologicznym – dojrzewanie fizyczne, następnie obejmują sferę emocji i uczuć – separacja emocjonalna od rodziców, ustalanie stosunku emocjonalnego do siebie samego, aby na koniec rozciągnąć się na obszar funkcjonowania społecznego – podejmowanie nowych ról społecznych, innych jakościowo związków z rówieśnikami. To nasilenie zmian sprawia, że musi dojść do załamania dotychczasowych sposobów radzenia sobie, a więc do kryzysu, który jest prawdopodobnie swoistą normą tego okresu. 

Budowany dopiero obraz samego siebie jest w tym czasie u młodego człowieka mało stabilny, podlega stałym wahaniom w wyniku sukcesów i niepowodzeń w realizacji zadań rozwojowych jak i z powodu ogólnego przestrojenia układu wewnątrzwydzielniczego W konsekwencji występowania powyższych czynników u młodych ludzi pojawiają się bez wyraźnej przyczyny uczucia smutku lub radości, które z łatwością przechodzą od skrajnej rozpaczy po euforię. Ponadto istniejąca duża rozbieżność między idealistycznym (oczekiwanym), a aktualnym obrazem siebie powoduje niestabilność akceptacji samego siebie u adolescenta, co wiąże się z niską samooceną oraz zmiennym stosunkiem uczuciowym do samego siebie. Kolejnym ważnym i bardzo trudnym zadaniem okresu adolescencji jest proces oddzielania się emocjonalnego od rodziców i konieczność poradzenia sobie z powstającym z tej przyczyny poczuciem winy i/lub krzywdy. Jak się wydaje, zarysowany powyżej konflikt jest punktem węzłowym dla powstania depresji młodzieńczej i może prowadzić do manifestacji następujących objawów:

  1. Zaburzenia nastroju - przejawiają się one w różnego stopnia obniżonym nastoju, smutku, niestabilności emocjonalnej. 
  2. Podwyższony poziom lęku - charakterystyczne dla młodych ludzi jest występowanie lęku przed przyszłością. 
  3. Zaburzenia sfery poznawczej, obejmujące:
  1. trudności w obszarze nauki szkolnej (trudności w uczeniu się, niepowodzenia szkolne, trudności w skupieniu uwagi, brak wytrwałości w nauce), 
  2. poczucie małej wartości, 
  3. przekonanie o nieskuteczności własnych działań i nieuchronnym niepowodzeniu, 
  4. uczucie nudy i niemożność znalezienia przyjemności.

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=176

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype