^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Dziecko krzywdzone w rodzinie - mechanizmy przystosowania dziecka

Autor: Justyna Orłowska

W przeszłości sfera seksualna człowieka była mocno związana ze sferą moralności. Na tym tle rodziły się panujące do dziś stereotypy i mity dotyczące etiologii oraz konsekwencji jakich doznają osoby krzywdzone. Obecne czasy przyniosły nam szerokie i wciąż żywe zainteresowanie przemocą seksualną jakiej doznają dzieci w domach rodzinnych (Marzec-Holka, 1999).

Aby móc rozmawiać o przemocy seksualnej warto wyznaczyć ramy, w jakich pojęcie będzie się rozpatrywało. Otóż przemoc seksualna w najszerszym rozumieniu to wszystkie zachowania odwołujące się i dotykające sfery seksualnej, intymnej, które stoją w sprzeczności z wolą doznającego lub dzieją się bez jego przyzwolenia (Lakowska, Paszkiewicz, Wiechcińska, 2007). 

Wykorzystywanie seksualne prawie nigdy nie jest bezobjawowe. Bywa, że objawy są tak silnie ukrywane przez osoby doznające przemocy, że uważa się je za niewidoczne. Oznakami nadużyć seksualnych mogą być:

  • opuchlizny okolic genitaliów; 
  • otarcia naskórka, podrażnienia, skaleczenia, bolesność w okolicach genitaliów; 
  • upławy; 
  • trudności w oddawaniu moczu; 
  • choroby weneryczne; 
  • ciąża.


Skutki można też obserwować w zachowaniu:

  • zwiększona świadomość i pobudliwość seksualna; 
  • promiskuitywny styl zachowania; 
  • uwodzenie dorosłych; 
  • odmienne, wzbudzające zastanowienie ze względu na są zażyłość relacje jednego rodzica z dzieckiem; 
  • agresywne i wrogie zachowania wobec dorosłych; 
  • wycofanie z kontaktów społecznych (Pacewicz, 1992).


Ważne wydaje się wymienienie tych objawów gdyż bywa, że na ich osi budują się mechanizmy przystosowania dziecka. Jeśli zaczyna ono doznawać określonych uczuć, objawów może próbować je skompensować. 

Pierwszym objawem, który zostanie przez mnie omówiony, jako podstawa tworzenia się mechanizmów obronnych, będzie niskie poczucie własnej wartości. 

Otóż dziecko krzywdzone jest w stanie pomieścić w sobie niespotykane pokłady poczucia winy. Osoby doznające przemocy starają się w swoim myśleniu zachować obraz kochających i opiekuńczych rodziców często za cenę swojej własnej wartości. To skupianie źródła złej sytuacji w sobie odnosi się zarówno do zachowania dziecka jak i cielesności. Molestowane dzieci czują, że swoim zachowaniem sprowokowały, zachęciły lub nie odmówiły sprawcy. Że ich ciała zostały zbrukane i jest to widoczne dla każdego. Starają się więc unikać sytuacji, gdy musiałyby eksponować swoją fizyczność lub sytuacji bliskich międzyludzkich. Zaczynają unikać zajęć sportowych, mogą wywoływać objawy somatyczne, celowo się ranić, by zmniejszyć swoją sprawność. Gdy dochodzi do jakichkolwiek zbliżeń z drugim człowiekiem, niekoniecznie fizycznych, starają się wycofać za swoją "strefę ochronną", eksponując na przykład zachowania agresywne i odpychające. Jest to mechanizm obronny mający na celu chronić przed potencjalnym zranieniem lub ujawnieniem wykorzystania, którego doświadczają. 

Przejdź do artykułu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=559

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype