^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

współzależność

Analiza Transakcyjna.pl

Współzależność w kontekście przeszłości i teraźniejszości

ŹRÓDŁO:  http://www.analizatransakcyjna.pl/artykul/wspolzaleznosc-w-kontekscie-przeszlosci-i-terazniejszosci/57

Przekazy, które do nas docierały często dotyczyły tego, że jest coś złego w robieniu błędów, w nie byciu doskonałym, w byciu istotą seksualną, w byciu istotą emocjonalną, byciu za grubym, za chudym, za wysokim, za niskim, itd. Gdy byliśmy dziećmi uczyło się nas określać naszą wartość porównując nas z innymi. Jeśli byliśmy mądrzejsi niż, ładniejsi niż, szybsi niż, mieliśmy lepsze stopnie niż, itd., wtedy potwierdzało to naszą ważność i otrzymywaliśmy przekaz, że stanowimy jakąś wartość. W społeczeństwie współzależnym każdy musi mieć kogoś, na kogo może patrzeć z góry, aby czuć się dobrze z samym sobą. I przeciwnie, zawsze jest ktoś, do kogo możemy się porównywać i z tego powodu nie czuć się wystarczająco dobrze.

Współzależność może być także nazwana zależnością zewnętrzną. Stan współzależności polega na oddaniu władzy nad naszym poczuciem własnej wartości źródłom/czynnikom zewnętrznym lub oznakom zewnętrznym. Nauczono nas, że aby określić swoją wartość powinniśmy patrzeć na zewnątrz siebie, na innych ludzi, miejsca i rzeczy: pieniądze, dobra materialne i prestiż. Powoduje to, że stawiamy przed sobą fałszywych bogów. Czynimy pieniądze, osiągnięcia, popularność, dobra materialne lub „właściwe” małżeństwo Siłą Wyższą, która określa czy mamy wartość. Określamy samych siebie i swoją wartość na podstawie przejawów zewnętrznych naszej własnej istoty tak, że wygląd, talent czy inteligencja stają się Siłą Wyższą, która determinuje naszą wartość.

Wszystkie warunki zewnętrzne są tymczasowe i mogą się zmienić w każdej chwili. Kiedy czynimy warunek tymczasowy naszą Siłą Wyższą ustawiamy się w pozycji Ofiary. Ponadto w ślepym dążeniu do tej Siły Wyższej często krzywdzimy innych ludzi na naszej drodze do udowodnienia, że mamy wartość (wierzę, że wszyscy jesteśmy Jednym. Że wszyscy mamy jednakową wartość jako Istoty Duchowe, jako synowie i córki Boga-Mocy/Bogini-Energii/Wielkiego Ducha – nie z powodu jakichkolwiek przejawów lub warunków zewnętrznych). Współzależnośc jest wyjątkowo złośliwą formą syndromu opóźnionego stresu (delayed stress syndrome). Tak jak żołnierze, którzy opóźniają przeżywanie stresu, zamiast przeżyć traumę podczas walki na wojnie w obcym kraju.

Zostaliśmy skrzywdzeni w domu rodzinnym przez ludzi, których najbardziej kochaliśmy. Zamiast przeżywać traumę przez rok lub dwa lata jak żołnierz, przeżywaliśmy ją codziennie przez 16, 17 lub 18 lat. Żołnierz musi się wyłączyć emocjonalnie, aby przetrwać na polu walki. My musieliśmy się wyłączyć emocjonalnie, ponieważ otaczający nas dorośli byli emocjonalnymi kalekami w tym, czy innym sensie.

Współzależność jest zaburzonym emocjonalnym i behawioralnym systemem obronnym. Gdy społeczeństwo jest emocjonalnie nieszczere, ludzie w tym społeczeństwie siłą rzeczy są emocjonalnie dysfunkcyjni. W takim społeczeństwie stanie się emocjonalnym określa się jako załamanie się, stratę panowania nad sobą, rozsypanie się, wkurzenie się, itp. (inne kręgi kulturowe dają większe przyzwolenie na wyrażanie emocji, jednak są one zwykle wyrażane ekstremalnie poprzez niekontrolowane wybuchy emocji. Istotą funkcjonowania zdrowego systemu obronnego powinna być równowaga między emocjami i umysłem – intuicją i rozumem)

 

czytaj wiecej w: 

http://www.analizatransakcyjna.pl/artykul/wspolzaleznosc-w-kontekscie-przeszlosci-i-terazniejszosci/57

 

Wybrane koncepcje tożsamości jednostki w perspektywie psychologicznej

Autor: Krzysztof Jurek

E. Erikson wyodrębnił osiem faz rozwojowych jednostki składających się na ów model. Oto one:

  • Faza I - potrzeba i zdolność ufności jako rodzaj nastawienia wobec świata, otwarcie na świat, siła nadziei na możliwość spełnienia pragnień, ogrywa główną rolę w kształtowaniu kompetencji podmiotowych, pozwala bowiem na dostrzeżenie ograniczeń i uświadomienie szans na ich zmiany; 
  • Faza II - zdolność walki o autonomię, to etap emancypacji pierwotnej, pojawia się poczucie niezależności, osoba przejawia własną wolę, kieruje swym działaniem, jest ich podmiotem; 
  • Faza III - skłonność do inicjatywy, ambicja, dążenie do celu, wytrwałość, przełamywanie barier, zdolność do odczuwania winy i niepokoju, postrzeganie skutków działania znaczący element poczucia podmiotowości; 
  • Faza IV - adekwatność wobec oczekiwań otoczenia, edukacja jako klucz poszerzający możliwości, poszerzanie potencjału społecznych interakcji; 
  • Faza V - potrzeba wierności jako potwierdzenie własnej wartości, budowanie obrazu własnej osoby, opartego na wartościach, poszukiwanie własnej ideologii, tworzenie podmiotowości; 
  • Faza VI - rozwiązanie problemu tożsamości. Tożsamość to synteza wszystkich dotychczasowych przeżyć i doświadczeń, dojrzałość do intymności, wspólnota jako wartość autoteliczna, widzenie siebie przez pryzmat "my", potrzeba miłości, przywiązania i akceptacji; 
  • Faza VII - uniwersalizacja własnej troski o dobro innych, troskliwość, widzenie sienie przez pryzmat innych, poprzez możliwość tchnięcia nowego impulsu życiowego, poprzez wpływanie sobą na aktywność innych; 
  • Faza VIII - zdolność do syntezy wewnętrznych doświadczeń, mądrość życiowa, napięcie między integralnością życiową a bodźcami prowadzącymi do rozpaczy, poczucia niespełnienia.


E. Erikson wskazuje, że proces rozwoju podmiotowego nie dokonuje się w sposób ciągły, lecz w fazach, w których jednostka każdorazowo musi pokonywać specyficzne problemy, przez co zyskuje zaufanie do siebie, do swoich możliwości intelektualnych, tworzy koncepcje siebie. Podjęcie roli społecznej osoby dojrzałej powoduje, że autonomia jednostki jest stabilna. Nurt psychofizyczny obejmuje również teorię organicystyczną. Jej założenia zakładają minimalizację znaczenia środowiska zewnętrznego na przebieg rozwoju jednostki a kładą nacisk na wewnętrzne potencjalne zdolności. Twórcy tej teorii między innymi Abraham Maslow twierdzą, że szkielet struktury psychicznej, na podstawie którego realizuje się jedno z podstawowych dążeń ludzkich do poszukiwania autonomii i tożsamości jest podstawą samorealizacji i rozwoju. Tożsamość to posiadanie przez jednostkę wizji własnej osoby, dokonywanie autocharakterystyki przez względnie trwałą strukturę uczuć, wartości, przedstawień odnoszących się do samego siebie.

Przejdź do artykułu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=572

Sympozjum 15.10.2013

 

Zapraszamy!

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype