^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Dziecko krzywdzone w rodzinie - mechanizmy przystosowania dziecka

Autor: Justyna Orłowska

W przeszłości sfera seksualna człowieka była mocno związana ze sferą moralności. Na tym tle rodziły się panujące do dziś stereotypy i mity dotyczące etiologii oraz konsekwencji jakich doznają osoby krzywdzone. Obecne czasy przyniosły nam szerokie i wciąż żywe zainteresowanie przemocą seksualną jakiej doznają dzieci w domach rodzinnych (Marzec-Holka, 1999).

Aby móc rozmawiać o przemocy seksualnej warto wyznaczyć ramy, w jakich pojęcie będzie się rozpatrywało. Otóż przemoc seksualna w najszerszym rozumieniu to wszystkie zachowania odwołujące się i dotykające sfery seksualnej, intymnej, które stoją w sprzeczności z wolą doznającego lub dzieją się bez jego przyzwolenia (Lakowska, Paszkiewicz, Wiechcińska, 2007). 

Wykorzystywanie seksualne prawie nigdy nie jest bezobjawowe. Bywa, że objawy są tak silnie ukrywane przez osoby doznające przemocy, że uważa się je za niewidoczne. Oznakami nadużyć seksualnych mogą być:

  • opuchlizny okolic genitaliów; 
  • otarcia naskórka, podrażnienia, skaleczenia, bolesność w okolicach genitaliów; 
  • upławy; 
  • trudności w oddawaniu moczu; 
  • choroby weneryczne; 
  • ciąża.


Skutki można też obserwować w zachowaniu:

  • zwiększona świadomość i pobudliwość seksualna; 
  • promiskuitywny styl zachowania; 
  • uwodzenie dorosłych; 
  • odmienne, wzbudzające zastanowienie ze względu na są zażyłość relacje jednego rodzica z dzieckiem; 
  • agresywne i wrogie zachowania wobec dorosłych; 
  • wycofanie z kontaktów społecznych (Pacewicz, 1992).


Ważne wydaje się wymienienie tych objawów gdyż bywa, że na ich osi budują się mechanizmy przystosowania dziecka. Jeśli zaczyna ono doznawać określonych uczuć, objawów może próbować je skompensować. 

Pierwszym objawem, który zostanie przez mnie omówiony, jako podstawa tworzenia się mechanizmów obronnych, będzie niskie poczucie własnej wartości. 

Otóż dziecko krzywdzone jest w stanie pomieścić w sobie niespotykane pokłady poczucia winy. Osoby doznające przemocy starają się w swoim myśleniu zachować obraz kochających i opiekuńczych rodziców często za cenę swojej własnej wartości. To skupianie źródła złej sytuacji w sobie odnosi się zarówno do zachowania dziecka jak i cielesności. Molestowane dzieci czują, że swoim zachowaniem sprowokowały, zachęciły lub nie odmówiły sprawcy. Że ich ciała zostały zbrukane i jest to widoczne dla każdego. Starają się więc unikać sytuacji, gdy musiałyby eksponować swoją fizyczność lub sytuacji bliskich międzyludzkich. Zaczynają unikać zajęć sportowych, mogą wywoływać objawy somatyczne, celowo się ranić, by zmniejszyć swoją sprawność. Gdy dochodzi do jakichkolwiek zbliżeń z drugim człowiekiem, niekoniecznie fizycznych, starają się wycofać za swoją "strefę ochronną", eksponując na przykład zachowania agresywne i odpychające. Jest to mechanizm obronny mający na celu chronić przed potencjalnym zranieniem lub ujawnieniem wykorzystania, którego doświadczają. 

Przejdź do artykułu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=559

Przemoc wobec dzieci w środowisku szkolnym

Autor: Andrzej Lipczyński

Każde dziecko jest inne, ale wszystkie dzieci są na swój sposób aktywne i twórcze. Dzieci chcą zdobywać umiejętności, współpracować i ponosić odpowiedzialność za siebie i innych. Podstawą wychowania powinien być zatem demokratyczny system wartości, zawarty w prawach człowieka. Prawo do życia, nietykalność osobista, prawo do sądu, prawo do prywatności, poszanowanie wolności jednostki, poszanowanie dla własnego środowiska to tylko niektóre z listy praw. 

Rodzina to najważniejsze dla dziecka miejsce rozwoju. Niewątpliwie, to rodzina ponosi odpowiedzialność za opiekę nad dzieckiem i jego wychowanie. Rodzina jednak może przeżywać kryzysy, może z różnych przyczyn być niewydolna, nie radzić sobie z opieką i wychowaniem dziecka. Dlatego tak ważne jest wspieranie rodziny przez istniejące instytucje i organizacje. 

Odpowiedzialność wszystkich dorosłych (krewnych, sąsiadów, nauczycieli, decydentów, opiniotwórców) polega na tym, aby byli wrażliwi na potrzeby młodego pokolenia, aby stwarzali warunki umożliwiające rozwój pozytywnych możliwości tkwiących w młodych ludziach. 

Dzieci, które czują, się doceniane, które otrzymują w domu i szkole wsparcie emocjonalne i wartościujące - rozwijają poczucie własnej wartości i mają szacunek dla innych. Zarówno w rodzinie, jak i w szkole, dziecko powinno mieć zapewnione:

  • zewnętrzne i wewnętrzne bezpieczeństwo, 
  • rozwój zainteresowań i zdolności, 
  • realizację potrzeby przywiązania, 
  • przekonanie o własnej wartości, 
  • poczucie niezawodności sojuszy, 
  • możliwość przewodnictwa.

Spełnienie tych potrzeb w domu i szkole pozwoli na prawidłowy rozwój dziecka. Pójście dziecka do szkoły, gdzie dużą część dnia spędza się w licznej grupie, gdzie nauczyciele odnoszą się do ucznia z dystansem - jest dla każdego ucznia dużym przeżyciem. Nauczyciel jest osobą mającą nad dzieckiem władzę, może decydować o jego pozycji w klasie. Nauczyciel, który okazuje dziecku niechęć, który publiczne wytyka błędy - wpływa ujemnie na stosunek innych dzieci do tego ucznia. 

Przejdź do artykułu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=348

Aspekty prawne przemocy domowej

Autor: Andrzej Lipczyński

Od kiedy w społeczeństwie polskim zaczęto głośno mówić o zjawisku przemocy domowej, o jej konsekwencjach natury psychicznej, pojawia się problem, w jaki sposób skutecznie pomagać ofiarom. Wielu profesjonalistów, mimo znakomitego przygotowania do interwencji psychologicznej, mają trudności w poruszaniu się w zagadnieniach prawnych. Celem tego opracowania jest przybliżenie profesjonalistom, pracownikom służby zdrowia prawnego aspektu przemocy domowej. 

Należy zdać sobie sprawę z tego, że prawo jako najbardziej klarowny instrument przeciwstawienia się przemocy nie jest jedynym sposobem na jej powstrzymanie. Za takim stwierdzeniem kryje się wiele przewidywalnych aspektów. Jednym z tych aspektów jest fakt, że każda interwencja niesie ze sobą konsekwencje niszczące rodzinę. Należy dokładnie zdać sobie z tego sprawę i wybierać za każdym razem mniejsze zło. Nie jest rzeczą prostą przerwanie przemocy chociażby, dlatego, że wymiar sprawiedliwości niechętnie stosuje sankcje w postaci zatrzymania sprawcy przemocy. Nie dysponuje też właściwym programem natychmiastowej pomocy ofiarom nawet, kiedy ofiarami przemocy stają się dzieci, osoby starsze, niedołężne. Należy też zwrócić uwagę na czas, jaki upływa od momentu zgłoszenia przestępstwa do momentu wyrokowania i wyroku. Sam wyrok też w wielu przypadkach nie poprawia sytuacji psychologicznej. Jedynie to, co zmienia, to konsekwencje wynikające z wyroku sądowego. Niekiedy samo postępowanie przygotowawcze i okres wyrokowania staje się karą, nie tylko dla sprawcy przemocy, ale także dla ofiar i osób najbliższych. 

Polskie prawo wyraźnie wskazuje, że krzywdzenie członków rodziny jest przestępstwem i jak każde inne podlega karze. Każda osoba, która doznaje krzywdy (przemocy) ma prawo do ochrony, do powstrzymania czynnej przemocy. Ofiara przemocy w momencie decyzji o jej przerwaniu ma za sobą na ogół przykre doświadczenia, wynikające z jednej strony z bezskutecznych własnych działań, prowadzących do powstrzymania przemocy, z drugiej strony płynących ze strony różnego rodzaju instytucji, mających przeciwdziałać temu zjawisku. Niekiedy musi przełamać stereotypowe poglądy społeczne na temat przemocy. Musi przestać obarczać się odpowiedzialnością za doznane krzywdy. Bardzo wyraźnie należy podkreślić, że żadne zachowanie ofiary nie usprawiedliwia przemocy i nie upoważnia do przemocy. 

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=126

Skąd się bierze przemoc?

Przemoc fizyczna to najczęstsze wyobrażenie o przemocy, jakie znamy przeważnie z filmów. Posiniaczona kobieta na szpitalnym łóżku, postanawiająca skończyć z terrorem sadystycznego mężczyzny. Często padają słowa „Skąd się biorą tacy podli mężczyźni?”.

Prawda jest dość prozaiczna – wychowujemy ich sobie samodzielnie. Ludzie nie rodzą się z misją krzywdzenia innych ludzi. Rodzą się z pewnym zapisem genetycznym, który później rozwijają podczas swojego życia. Jeśli np. rodzi się człowiek z talentem plastycznym i talent ten nie jest rozwijany, to taki człowiek może malować swoje prace do szuflady i nikt się raczej o tym nie dowie, poza najbliższą rodziną. Jeśli zaś od dziecka talent ten jest rozwijany, dziecko uczęszcza na zajęcia plastyczne, później do szkoły kładącej duży nacisk na rozwijanie pasji plastycznych, kończąc na studiach – to szanse, że taka osoba zacznie samodzielnie tworzyć wspaniałe prace, bardzo wzrasta. Ale jako małe dziecko nie posiada tej świadomości. Świadomość tę nabywa dopiero podczas poszczególnych lat swojego rozwoju.

Podobnie rzecz ma się z uwarunkowaniami społecznymi. Dzieci nie wiedzą, co jest dobre, a co złe. To my, dorośli, je tego uczymy. Pokazujemy konkretne zachowania i jeśli dziecko je powtarza, a spełniają nasze standardy – zostaje nagradzane, jeśli nie – karane. Dziecko uczy się, obserwując. Następnie powtarza zaobserwowane działanie.

Wyobraźmy sobie następującą sytuację – mama tłumaczy dziecku, że bicie innych osób jest złe, ojciec zaś kopie psa. Jaką postawę wyniesie z takiej lekcji dziecko? Niewykluczone, że mając w sobie duże pokłady współczucia dla zwierzęcia, i tak przejmie wzorzec zachowania po ojcu, a nie po matce. Dlaczego – bo jako ludzie mamy w sobie niejako „zaszczepioną” postawę, by iść za silniejszym. Nie szanuje się ludzi słabych.

Pełna treść artykułu:
http://www.psychorada.pl/news,skad-sie-bierze-przemoc.html

Przemoc

NIEBIESKA LINIA

to ogólnopolskie pogotowie dla ofiar przemocy w rodzinie

801 12 00 02

 

"(...) W momencie, kiedy sprawca wyładował już swoje emocje i wie, że przekroczył różne granice, zmienia się w zupełnie inną osobę. Zaczyna przepraszać partnerkę za to co zrobił, szczerze żałuje swojego zachowania, obiecuję że TO już nigdy się nie powtórzy, że nie wie zupełnie co się z nim stało, starając się znaleźć zewnętrzne wytłumaczenia dla swojego zachowania.

W tej fazie sprawca tej przemocy zaczyna okazywać skruchę, ciepło i miłość. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się tak, jakby przemoc nigdy nie miała miejsca. Dba o ofiarę, spędza z nią czas i utrzymuje satysfakcjonujące kontakty seksualne , itp. Patrząc z zewnątrz na takie osoby można odnieść wrażenie, że są szczęśliwą, świeżo zakochaną parą.

Dzięki takiemu zachowaniu partnera kobieta zaczyna wierzyć, że jednak jej ukochany się zmienił i naprawdę niedawny akt przemocy był tylko incydentem. Spełniają się jej marzenia o cudownej miłości, odczuwa bliskość i zespolenie z partnerem. Życie we dwoje jest znowu piękne i pełne nadziei. Widzi go takiego jakiego chce go widzieć, w końcu on jest nie tylko "agresorem, lecz nieraz udowodnił, że potrafi być miły i dobry(...)"

czytaj dalej:  http://www.niebieskalinia.info/index.php/przemoc-w-rodzinie/30-cykle-przemocy-w-rodzinie

 

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype