^Do góry
  • 1 Akademia Rodzinna Humanitas
    to program profilaktyczno - edukacyjny dla rodziców i uczniów, którego zadaniem jest upowszechnianie wiedzy, umiejętności oraz postaw umożliwiajacych ochronę rodziny i młodzieży przed czynnikami zagrażajacymi prawidłowemu rozwojowi.
  • 2 Program
    powstał w Wyższej Szkole Humanitas w Sosnowcu w trakcie szeroko zakrojonych działań profilaktyki systemowej realizowanych w ramach Regionalnej Koalicji Na Rzecz Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie wspólnie z Instytutem Twórczej Integracji, Stowarzyszeniem Auxylium, Kraina Świetlików, Władzami Samorzadowymi i innymi podmiotami.
  • 3 Dofinansowanie
    Program uzyskał dofinansowanie z środków Ministerstwa Edukacji Narodowej w ramach zadania publicznego „Bezpieczna i przyjazna szkoła – projekty upowszechniające i wzmacniające wybrane działania bezpiecznej szkoły, w szczególności projekty edukacyjne w gimnazjach”.
  • 4 Zadanie projektu
    Kluczowym zadaniem projektu jest upowszechnienie uniwersalnej wiedzy umożliwiającej tworzenie i wzmacnianie warunków chroniących młodzież przed zagrożeniami uzależnieniem, przemocą i wykluczeniem generowanymi w najbliższym środowisku społeczno-kulturowym. Promocja wiedzy będzie miała charakter systemowy, czyli skierowana zostanie jednocześnie do uczniów i rodziców.
  • 5 Akademia Rodzinna Humanitas
    nie tylko jest formą edukacyjną, pozwala również na zdystansowanie się do wadliwych stereotypów, mitów, przekonań, fałszywych efektów kampanii społecznych, populistycznych i modnych preferencji dotyczących zachowań, wartości i cech społecznych funkcjonujących w rodzinach i środowisku społecznym.

Czynniki wpływające na poczucie szczęścia w rodzinie u DDA

Autor: Zofia Sobolewska-Mellibruda
Źródło: http://www.swiatproblemow.pl/

Nie ma przepisu na szczęśliwą rodzinę. Nawet pomijając perspektywę filozoficzną, dotyczącą rozumienia istoty szczęścia, problematyka jest tak złożona, że niemożliwe są jednoznaczne odpowiedzi. Chcę jedynie spojrzeć na zjawiska i aspekty, które wpływają na doświadczanie szczęścia w rodzinie z perspektywy pojedynczego jej członka, który chce poczuć się lepiej w rodzinie oraz przyczynić do tego, by pozostali członkowie również czuli się bardziej szczęśliwi. Jest to punkt widzenia nieco inny, niż prezentowany w systemowej psychoterapii rodzin. 

Rozumienie szczęścia rodzinnego i życia w rodzinie

"Szczęście rodzinne" jest metaforą dość ogólnego stanu psychologicznego, na który składają się poczucie satysfakcji, bliskości i zaspokojenia ważnych potrzeb emocjonalnych i życiowych poszczególnych członków, w obrębie rodziny jako całości. Odniesienie tego stanu do silnego poczucia przynależności i wspólnoty, jako pewnej niepowtarzalnej całości, wyróżnia go od podobnych stanów przeżywania szczęścia w innym kontekście. "Współtworzę rodzinę, a jednocześnie rodzina wpływa na to kim jestem. Określam rodzinę, a rodzina określa mnie. To daje mi poczucie zadowolenia, sensu życia i dumy".
Życie w rodzinie jest dynamiczną formą współżycia co najmniej dwóch indywidualnych osób ze wszystkim, co składa się na te indywidualność (osobowość, temperament, potrzeby, styl życia - ale też choroby, zaburzenia psychiczne, problemy). Najczęściej podstawą rodziny jest dwoje partnerów, wywodzących się z zupełnie różnych rodzin. Coraz więcej jest też rodzin składających się z jednego rodzica i dzieci, najczęściej z matki i dziecka. Mówienie o wszystkich takich rodzinach, że są "rozbite" lub "niepełne" jest rodzajem stygmatyzacji i sugestią, że są one gorsze od małżeństw z dziećmi. Tymczasem ich sytuacja jest różna. Często są to rodziny, które bardzo ucierpiały po odejściu ojca, ale bywają też takie, w której ojciec był, na przykład, sprawcą przemocy i które się od niego, wskutek wielkiego wysiłku, wyzwoliły i dopiero teraz, kiedy ustały awantury, mają poczucie, że nie są "rozbijane". Coraz więcej też jest kobiet wychowujących samotnie dzieci, ponieważ podjęły taką decyzję i zapewniają im bardzo dobre warunki, zarówno bytowe, jak i emocjonalne. Z rozmów z wieloma takimi kobietami wynika, że wcale nie czują, że tworzą coś "niepełnego", czy tym bardziej "rozbitego". Nie warto wpędzać je w poczucie winy.

Skład i funkcjonowanie rodziny

Skład rodziny może się zmieniać - rodzą się dzieci, a to oznacza pojawienie się, nie tylko nowych zadań i obowiązków, ale też nowych indywidualności. Przy takich założeniach możemy spojrzeć na funkcjonowanie rodziny w następujący sposób:
Rys.1

Środowisko zewnętrzne członkowie dalszej rodziny( żony i męża), przyjaciele, sąsiedzi, środowisko zawodowe, media, religia,

Osobowość cechy indywidualne, temperament, problemy emocjonalne, niezaspokojone potrzeby

Relacja komunikacja, wywieranie wpływu, rozwiązywanie problemów, 
wymiana emocjonalna i zaspokajanie potrzeb

Posag rodzinny przekazy, wzorce postępowania, wspomnienia z rodziny pierwotnej

W przedstawionym schemacie można wyróżnić elementy wniesione, do rodziny, przez obu partnerów - osobowość i przekazy rodzinne, oraz element współtworzony na bieżąco - relacja. Każdy z nich ma wpływ na poczucie szczęścia w rodzinie i w każdym można wyróżnić obszary problemowe:

  • Spotkanie dwóch osobowości.
    Osoby, które zaczynają tworzyć rodzinę są już ukształtowane, mają własny temperament, cechy indywidualne i doświadczenia życiowe, a co za tym idzie, osobisty styl życia, oczekiwania i osobiste trudności. Problemy mogą dotyczyć, zarówno różnic, jak i nadmiernych podobieństw, a w szczególności sposobów radzenia sobie w obliczu odmienności drugiej osoby i frustracji własnych potrzeb.

Czytaj dalej:
http://www.swiatproblemow.pl/2008_7_1.htm

Jak wzmacniać swoje dziecko?

Oprac (jb) na podstawie: psychologybenefits.org/
Źródło: http://www.charaktery.eu/
foto. pixabay.com

Jak wzmacniać swoje dziecko?

Dzieciństwo jawi się nam po latach jako czas szczęścia i beztroski. Ale czy takie jest? Niekoniecznie. To czas pełen pułapek i potknięć, których skutki doskwierają długo. Jak sprawić by naszych dzieci to tak nie bolało? Jak poprawiać odporność psychiczną dzieci?

Dzieci, które nie są odporne psychicznie narażone są na problemy emocjonalne, społeczne, poznawcze. Budowanie ich odporności psychicznej jest możliwe - choć trudne. Wymaga to zarówno pracy ze strony dziecka, jak i jego najbliższego otoczenia - rodziców i rodzeństwa. Badania pokazały, że rodzice którzy od wczesnych lat angażują się mocno w życie dzieci pomagają rozwinąć zdolności adaptacyjne, budują poczucie bezpieczeństwa, zdrowe emocje czy umiejętności interpersonalne swoich pociech. 
Aby pomóc rodzicom we wzmacnianiu psychicznej odporności dzieci Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne opracowało zbiór praktycznych porad (Resilience Booster: Parent Tip Tool), które są szeroko kolportowane. Podobny poradnik został przygotowany także na podstawie badań przeprowadzonych przez dr Valerie Maholmes i dr Rosalind B. King (The Oxford Handbook of Poverty and Child Development, 2012). 
Lista pożądanych zachowań, której skrót publikujemy, jest skierowana zarówno do świeżo upieczonych rodziców oraz tych bardziej doświadczonych. 

1. Wyznacz jasne zasady i bądź konsekwentny.

Dzieci muszą wiedzieć czego się od nich wymaga i czego one mogą wymagać. Takie ogólne zasady zapewniają dziecku poczucie bezpieczeństwa i komfortu, ich brak - rodzi niepewność i stres. Ale żeby to działało, żeby umacniało psychikę dziecka, zasady muszą być stosowane konsekwentnie. Rodzice powinni jasno komunikować czego oczekują od dzieci i jakie konsekwencje wiążą się z nieprzestrzeganiem wyznaczonych reguł. 
Regularne posiłki, stałe pory spania, oglądanie filmów czy wspólne zabawy - to elementy codziennej rutyny, które pomagają dzieciom w radzeniu sobie ze stresem i wzmacniają w nich pozytywne emocje.

2. Rozmawiaj o uczuciach.

Dzieci, które potrafią radzić sobie ze stresem zazwyczaj mają bliską i ciepłą relację ze swoimi rodzicami. Taki rodzaj więzi pomaga im w radzeniu sobie z codziennymi problemami. Podstawą do jej zbudowania jest rozmawianie z dzieckiem o uczuciach/emocjach. Nie należy ukrywać swoich emocji przed pociechami, należy je opisywać, trzeba też wypytywać o uczucia dzieci - te dobre i te złe. Szczera rozmowa pomaga maluchom definiować emocje  i radzić sobie z nimi.

3. Pokaż dziecku jak rozwiązywać problemy i pomóż mu ćwiczyć samokontrolę. 

Pokazywanie dzieciom jak rozwiązuje się problemy jest dobrym sposobem na to, by później odważnie wychodziły do świata. Naukę można zacząć przy okazji wykonywania prostych zadań jak np. ugotowanie czegoś, posprzątanie domu, potem przechodzimy do bardziej problematycznych zdań i pokazujemy jak się je rozwiązuje (np: domowe rachunki). Aktywne zachęcanie dzieci do tego by same wymyśliły jak można rozwiązać dany problem - to świetne zadanie dzięki któremu dziecko czuje się dowartościowane. Samokontrolę można ćwiczyć u dziecka pokazując mu jak może radzić sobie ze swoimi emocjami, jak je wyrażać i opanowywać. 

4. Ucz dzieci skutecznej komunikacji.

Bogaty zasób słów i poprawne ich używanie wiąże się z późniejszymi sukcesami - w nauce, pracy. Żeby wzmocnić umiejętności komunikacyjne u dzieci trzeba z nimi dużo rozmawiać, czytać im książki oraz zachęcać je do tego. Opowiadanie sobie nawzajem co przydarzyło się danego dnia jest najprostszym sposobem na zaangażowanie dzieci w rozmowę. Wspólne zabawy, śpiewanie czy tańczenie może pomóc w zdolnościach komunikacyjnych dzieci.

5. Spraw by dziecko poczuło się elementem lokalnej społeczności.

Najbliższa okolica jest pierwszym miejsce kontaktu dziecka ze światem zewnętrznym. Jest też miejscem które można wykorzystać by wzmocnić odporność psychiczną dziecka. Bliższe poznanie sąsiadów ugruntowuje poczucie przynależności i dbania o najbliższe otoczenie. Należy wykorzystywać dostępne biblioteki, domy kultury, muzea czy parki, bo we wszystkich tych miejscach dzieci mogą się nauczyć wielu przydatnych umiejętności, które pomogą im w radzeniu sobie ze stresowymi sytuacjami. 

Małżeństwo i rodzina

Rodzina ostoją dla dziecka

 Źródło: http://www.pp8teczowe.szkolnastrona.pl

Jeśli przyjrzymy się młodym drzewom, dopiero co zasadzonym w alejce czy w parku, lub tym, które same kiedyś zasadziliśmy, wiemy, że oprócz czasu, środków i cierpliwości nasze młode drzewo, czy to z alejki, czy z parku, powinno móc liczyć na podporę ochronną. Podpora ochronna, zgodnie z definicją słownikową, „to kijek lub pal, które wbija się w pień rośliny, aby utrzymać ją wyprostowaną, w miarę jak rośnie". Wszystkie nowe drzewa potrzebują bezpiecznej podpory na czas tworzenia się ich korzeni i gałęzi. Zadaniem podpór ochronnych jest kierowanie roślinami, towarzyszenie im w rozwoju, podtrzymywanie ich tak, aby były proste i rosły wyprostowane.

 

Podpora jest potrzebna przez pierwsze lata życia drzewa, a jednocześnie wymaga odpowiedniej opieki. Powinna być umieszczona przez kogoś, kto się na tym zna (w przeciwnym razie można uszkodzić korzenie drzewa), a ponadto pozwalać drzewom na wypuszczenie silnych korzeni, aby te własną siłą stawiły opór wiatrom. Napięcie pomiędzy podporą i pniem zmniejszą się w miarę wzrostu pnia.

 

Czy wszystkie podpory są jednakowe? Obserwacja podpór jest niezwykle ciekawa, gdyż okazuje się, że istnieje całe mnóstwo różnych ich rodzajów. Jest ich tyle, ile potrzeb ma każda roślina, chociaż wszystkie mają to samo zadanie - chronić, kierować i zapewnić prawidłowy wzrost. To od trwałości i stabilności podpory zależeć będzie przyszłość rośliny czy drzewa. Podpora jest tak samo ważna jak rodzaj podłoża, w której roślina zapuści swe korzenie. Jeśli ziemia nie zawiera składników potrzebnych do odżywiania roślin, nie urośnie ona tak jak powinna, a nawet może umrzeć. Jeśli klimat jest nieodpowiedni lub jeśli nie zapewni się jej odpowiedniej ilości wody, również nie urośnie. Ogrodnik będzie musiał o nią dbać i, w miarę jej rozwoju, przycinać ją, podlewać ziemię, usuwać chwasty, jakie mogą urosnąć wokół niej, po to, aby nie zabierały jej składników odżywczych. Słowem, poświęcać jej swój czas, jeśli chce, aby jego drzewo czy roślinka rosła, dawała owoce. Łatwo jest nawiązać relację pomiędzy drzewem i jego podporą oraz dzieckiem i jego rodziną... „Rodzina jest dla dziecka tym, czym podpora dla drzewa. To ona mu towarzyszy w rozwoju, podtrzymuje je, zapewnia stabilizację, wsparcie, powstrzymuje i pilnuje, aby nie zboczyło ze  ścieżki tego, co „trawę". Bycie taką „podporą" w rozwoju naszych dzieci, przewodnikiem, który od pierwszych momentów ich życia, wykorzystując ich elastyczność i podatność na wpływy, prowadzi je najlepszą z możliwych dróg, stanowi dla nas swoiste wyzwanie.

Czytaj dalej:
http://www.pp8teczowe.szkolnastrona.pl/index.php?p=m&idg=zt,41,55

Przepis na szczęśliwe dziecko

Autor: PraveenbenK
źródło: http://www.plasterek.pl/, SWPS

foto: flickr.com

szczęśliwe dzieckoProces kształtowania szczęśliwego człowieka można rozpocząć już w dzieciństwie. Tak zwany efekt Michała Anioła występuje nie tylko w związkach partnerskich, ale także w relacji rodzica z dzieckiem - dowiodły pierwsze tego typu w Polsce badania, przeprowadzone przez psychologa SWPS.

Efekt Michała Anioła, czyli wydobywanie potencjału, pragnień, marzeń i celów z drugiej osoby zbadany był już w relacjach miłosnych. Absolwentka psychologii SWPS, Hanna Romanowicz, postanowiła sprawdzić, czy podobny efekt można osiągnąć również w relacjach rodzic - dziecko - Zainteresował mnie fakt, iż ludzie będący w związkach romantycznych są skłonni wzmacniać cele i pragnienia ukryte w Ja idealnym partnera. Zastanawiałam się, skąd wiemy jak to robić? - mówi Hanna Romanowicz, która przebadała 80 par ze stażem małżeńskim od roku do 46 lat, w przedziale wiekowym 25-69 lat.

Wyniki badań pokazały, że słowa i zachowanie rodzica wobec dzieci mogą mieć duży wpływ na proces „rzeźbienia" ich przez bliskich i przyczynić się do realizacji, spełnienia ich własnych marzeń i celów związanych z własną osobą.Badanie pokazało, iż w przypadku chłopców to słowa matki, a nie sposób w jaki się zachowuje wobec syna, motywują go do zbliżania się do własnego ideału. Pozytywne komunikaty matki wobec syna będą prawdopodobnie miały wpływ nie tylko na chwilowe zachowanie, ale także na jego przyszłe relacje z partnerką. 

Jak formułować komunikat, aby dziecko zbliżało się do swojego ideału? - Gdyby chciało być muzykiem to matka, która chce wspomóc jego pasję, powinna mówić „podoba mi się twoja gra na pianinie, szybko się uczysz, jesteś bardzo uzdolniony i jestem z ciebie dumna" - przytacza przykład autorka badania.

Na podstawie wyników badania można założyć, że zachowanie ojca wobec syna powoduje przybliżanie się do idealnego obrazu siebie. - Jeśli ojciec wie, że syn pragnie być piłkarzem, to gra z nim często w piłkę, nawet jeśli za tym nie przepada - dodaje Hanna Romanowicz. Pozytywne słowa matki i zachowanie ojca wspierające pasje mogą w przyszłości wpłynąć na sposób zachowania syna wobec jego życiowej partnerki i jakość relacji, jakie z nią zbuduje.

Jak rodzice powinni zachowywać się wobec córek? Badania pokazały, że córki przybliżają się do wymarzonego ideału, kiedy ojcowie wspierają ich w racjonalnym i intuicyjnym myśleniu, a matki pozwalają uwolnić emocje i ekspresję uczuć. W przypadku córek to akceptacja, wspieranie i pozytywne postrzeganie może wpływać na ich dobre życie w związku partnerskim w przyszłości.

Przejdź do pełnej treści artykułu:
http://www.plasterek.pl/?act=show&cId=3597&l=pl 

  

Strategiczna Profilaktyka Systemowa

program
Fundacji Humanitas
dofinansowany z środków Rządowego Programu na lata 2014-16
w ramach zadania publicznego 
„Bezpieczna i przyjazna szkoła

 
Copyright © 2013. Akademia Rodzinna Humanitas Rights Reserved.


Facebook skype